มีเวลาว่าง(นิดนึง)ได้ไปค้นเอกสารเก่าๆในห้อง ไปเจอเรื่องนึงที่เคยเห็นมานานแล้ว ไม่ได้เอามาอ่านนานแล้ว วันนี้เอามาแบ่งปัน อยู่ในวารสารพระกุมารร้อยเอ็ด ฉบับ ปีที่ 2 ฉบับที่ 3 เดือนพฤษภาคม-ตุลาคม 2546 (สมัยคุณพ่อบุญเลิศ พรหมเสนา) ข้อความต่อไปนี้ คือเรื่องราวเหล่านั้น

    ผมได้รับเอกสารฉบับหนึ่ง ในเอกสารนั้นมีข้อคิดสำหรับผู้ทำงานด้านการให้การศึกษาอบรม และผมเห็นว่า น่าจะเป็นข้อคิดสำหรับผู้ปกครองและผู้อ่านทั่วๆไปด้วย ดังนั้น ผมจึงฝากข้อคิดนี้ผ่านทางสารพระกุมารฉบับนี้ว่า

  เด็กที่เติบโตท่ามกลางการดุด่า             จะกลายเป็นคนหยาบคาย
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางการติเตียน          จะกลายเป็นคนไม่อยากทำความดี
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางความมุ่งร้าย         จะกลายเป็นคนโหดเหี้ยม
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางการสาบแช่ง        จะกลายเป็นคนเลวร้าย
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางการบีบคั้น           จะกลายเป็นคนมองโลกในแง่ร้าย
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางการแก่งแย่ง         จะกลายเป็นคนใจแคบ
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางการดิ้นรน            จะกลายเป็นคนสู้โลก
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางการกลั่นแกล้ง       จะกลายเป็นคนขี้ระแวง
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางการล้อเลียน         จะกลายเป็นคนขี้อาย
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางความกลัว            จะเป็นคนขาดเหตุผล
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางการขาดเหตุผล      จะกลายเป็นคนเจ้าอารมณ์
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางการหลอกลวง       จะกลายเป็นคนตลบตะแลง
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางการประคบประหงม จะกลายเป็นคนหนักไม่เอาเบาไม่สู้
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางการตามใจ           จะกลายเป็นคนเอาแต่ใจตนเอง
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางความสงบ            จะกลายเป็นคนสุขุมเยือกเย็น
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางการอธิบายให้เข้าใจจะกลายเป็นคนมีเหตุผล
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางความอ่อนหวาน     จะกลายเป็นคนพูดจาไพเราะ
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางความเป็นธรรม       จะกลายเป็นคนยุติธรรม
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางการให้อภัย           จะกลายเป็นคนเมตตา
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางความเป็นกันเอง     จะกลายเป็นคนรักพวกพ้อง
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางการให้กำลังใจ       จะกลายเป็นคนมีความเชื่อมั่นในตนเอง
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางการอดทน            จะกลายเป็นคนที่มีพากเพียร
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางการยกย่อง           จะกลายเป็นคนไม่ทำชั่ว
  เด็กที่เติบโตท่ามกลางความรัก               จะกลายเป็นคนที่มองโลกในแง่ดี

  ดังนั้นผู้ให้การศึกษาอบรม พ่อแม่ ผู้ปกครอง มีส่วนสำคัญในการหล่อหลอมการเรียนรู้ของเด็กๆ และเยาวชนร่วมกันทุกคน


เอวังก็มีด้วยประการฉะนี้แล

เจริญพร สาธุ สาธุ

ปล.พิมพ์นานนะเนี่ย เหอๆๆ